Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

Ο Πικάσο στα "Πυθαγόρεια Εγκλήματα"

Ο Πάμπλο Πικάσο γεννήθηκε στην Μάλαγα της Ισπανίας στις 25 του Οκτώβρη 1881 και πέθανε στο Μουζέν της Γαλλίας στις 8 του Απρίλη 1973. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ου αιώνα, ζωγράφος, γλύπτης, χαράκτης, κεραμίστας και σκηνογράφος, δημιουργός (μαζί με τον Ζωρζ Μπράκ) του Κυβισμού. Γιός του Χοσέ Ρουίθ Μπλάσκο, καθηγητή του σχεδίου, και της Μαρίας Πικάσο Λόπεθ, άρχισε από πολύ νωρίς να εκδηλώνει την επιδεξιότητά του στο σχέδιο , στην ηλικία των 10 περίπου χρόνων. Από τα τέλη του 1901 υπέγραφε με το επώνυμο της μητέρας του Πικάσο (σελ 136).

Ο Πικάσο πραγματοποίησε την πρώτη ατομική του έκθεση στη Βαρκελώνη τον Φεβρουάριο του 1900. Ανάμεσα στα έργα του υπήρξε ο πίνακας «Οι τελευταίες στιγμές» , πάνω στον οποίο αργότερα ζωγράφισε κάτι άλλο (σελ. 136) και ο οποίος απεικόνιζε την επίσκεψη ενός ιερέα στο κρεβάτι μιας ετοιμοθάνατης γυναίκας. Το έργο αυτό έγινε δεκτό στη Διεθνή ΄Εκθεση του Παρισιού που έγινε εκείνη τη χρονιά. Γύρω στον Οκτώβρη ο Πικάσο μαζί με το συνάδελφο και φίλο του Κάρλος Κασαχέμας ήλθαν στη Μονμάρτρη προκειμένου να γνωρίσουν το Παρίσι, όπου και έμειναν ένα δίμηνο περίπου.
Στη συνέχεια ο Πικάσο επέστρεψε στην Ισπανία μαζί με τον Κασαχέμας. Ο Πικάσο προσπάθησε χωρίς επιτυχία να δώσει κουράγιο στον φίλο του μετά από την ερωτική αποτυχία που είχε δοκιμάσει και κατόπιν αναχώρησε για την Μαδρίτη. Ο Κασαχέμας επέστρεψε στο Παρίσι , αποπειράθηκε να πυροβολήσει τη γυναίκα που αγαπούσε και αυτοκτόνησε (σελ. 137) . Ο Πικάσο επηρεάστηκε βαθιά από την αυτοκτονία του φίλου του , μετά από την οποία ακολούθησε η «Γαλάζια Περίοδος» (ανάμεσα στα 1901 και 1904). Κατά την περίοδο αυτή ο Πικάσο πηγαινοερχόταν μεταξύ Βαρκελώνης και Παρισιού.
Την άνοιξη του 1904, ο Πικάσο πήρε την απόφαση να εγκατασταθεί μόνιμα στο Παρίσι και η καλλιτεχνική του πορεία άλλαξε κατεύθυνση. Οι άνθρωποι του τσίρκου και οι πιερότοι αποτέλεσαν αντικείμενο του έργου του, καθώς και του φίλου του , του ποιητή Γκιγιώμ Απολιναίρ. Ο Πικάσο ταυτιζόταν ως καλλιτέχνης με τους περιπλανώμενους αυτούς θεατρίνους και μάλιστα ζωγράφισε στο έργο του «Οικογένεια σαλτιμπάγκων» (1905) τον εαυτό του ως αρλεκίνο και τον Απολιναίρ ως παλικαρά (σελ. 178) .

Στα τέλη του 1904 ερωμένη του Πικάσο έγινε η Φερνάντ Ολιβιέ (σελ. 149), η παρουσία της οποίας του ενέπνευσε πολλά έργα στα χρόνια που οδηγούσαν στον Κυβισμό.
Από τα τέλη του 1904 ως το 1906 ακολούθησε η Ρόδινη Περίοδος, κατά την οποία κυριαρχούν τα κεραμικά χρώματα, οι αποχρώσεις της σάρκας και οι γήινοι τόνοι.
Γύρω στα τέλη του 1906 ο Πικάσο άρχισε να δουλεύει έναν ιδιαίτερο πίνακα που απεικόνιζε γυναικείες μορφές (σελ. 166) . Ο πίνακας αυτός προκάλεσε πολλές συζητήσεις διότι δεν αποδίδονταν το γυναικείο σώμα ως σύμβολο της ομορφιάς, αλλά οι γυναίκες αυτές ήταν πόρνες της οδού Αβινιόν , από τις οποίες πήρε ο πίνακας το όνομά του . ΄Ετσι ο Πικάσο προτίμησε να κρατήσει τις «Δεσποινίδες της Αβινιόν» κρυμμένες για πολλά χρόνια.

Από το 1909 και για τα επόμενα τρία περίπου χρόνια ο Πικάσο συνεργάσθηκε με τον ζωγράφο Μπράκ και διαμόρφωσαν τον «Αναλυτικό Κυβισμό», μια τεχνοτροπία η οποία παρεξηγήθηκε στην αρχή από τους κριτικούς διότι θεωρήθηκε απλώς γεωμετρική τέχνη.

Ο Πικάσο, παρόλο που δεν εντάχθηκε ποτέ στο κίνημα του Υπερρεαλισμού , είχε στενές σχέσεις με τους συγγραφείς που το εκπροσωπούσαν . Το 1934 ο Πικάσο άρχισε να γράφει ποιήματα στα οποία ήταν έντονη η επίδραση των υπερρεαλιστών.

Η τέχνη του Πικάσο είχε ριζοσπαστικό χαρακτήρα, γι΄ αυτό σχεδόν όλοι οι καλλιτέχνες του 20ου αιώνα δέχθηκαν την επίδρασή του. Δεν έπαψε ποτέ σ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής του να πειραματίζεται , να ανατρέπει και να εντυπωσιάζει με το έργο του, το οποίο , σε αντίθεση με άλλους καλλιτέχνες της γενιάς του , δεν έμεινε στατικό, αλλά αντίθετα μοντέρνο και πρωτοποριακό.

2 σχόλια:

armenistria είπε...

Δια στόματος Τεύκρου Μιχαηλίδη:

Αυτό που με συναρπάζει στους χορούς είναι η ρευστότητά τους. Ανοίγεις τα μάτια σου και αποτυπώνεις στη μνήμη σου μια εικόνα. Μια συγκεκριμένη διάταξη προσώπων, μια αλληλουχία χρωμάτων, μια εναλλαγή χρωμάτων και σκιών. Τα κλείνεις, τα ξανανοίγεις κι όλα έχουν αλλάξει. Χωρίς κανόνες! ΄Αλλα πρόσωπα έχουν μετακινηθεί, άλλα είναι στη θέση τους. Τα ίδια χρώματα με άλλη διάταξη δημιουργούν διαφορετική εικόνα. ΄Ενας ιμπρεσιονιστής εδώ θα μπορούσε μέσα σε λίγα λεπτά να συλλάβει δεκάδες πίνακες, αν υποθέσουμε φυσικά ότι η μνήμη του θα είχε την ικανότητα να τους συγκρατήσει όλους χωρίς να τους μπλέξει. Εγώ όμως … Εγώ θέλω να τους ζωγραφίσω όλους μαζί …(σελ. 99)

armenistria είπε...

Προετοιμάζοντας τον Κυβισμό:

Μ΄ ενδιαφέρει οτιδήποτε μπορεί να με βοηθήσει να κατανοήσω το χώρο με τη σκέψη μου. Δεν έχω ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στις αισθήσεις. Η όραση κυρίως ξεγελά συχνά. Οι ιμπρεσιονιστές προσπαθούν να αποτυπώσουν στον καμβά τους τη στιγμιαία σύλληψη. Ζωγραφίζουν την εντύπωση. Εγώ θέλω να συλλάβω την πραγματικότητα. Και σπάνια αυτό που είναι κάτι συμπίπτει με αυτό που φαίνεται. Γι΄ αυτό θέλω να μάθω μαθηματικά. Εσείς δεν πείθεστε με αυτό που βλέπετε. Θέλετε αποδείξεις. Αλλά αναγνωρίζετε πολλές εναλλακτικές πραγματικότητες. Πολλές εναλλακτικές γεωμετρίες. Κατανοώ πως ένας ζωγράφος μπορεί να καταγράφει μ ια εικόνα με διαφορετικό τρόπο απ΄ ό,τι κάποιος άλλος . Τα μαθηματικά όμως αναζητούν την αντικειμενική αλήθεια . Ποια είναι η αντικειμενική αλήθεια όταν έχετε πολλές διαφορετικές θεωρίες του χώρου; (σελ. 141)